Het Europese Ecolabel wordt toegekend aan producten die een beperkte impact hebben op het milieu in elke fase van hun levenscyclus, vanaf de ontginning van de grondstoffen tot de uiteindelijke afvalverwerking. Momenteel gaat het om 27 categorieën producten en diensten, gaande van afwasmiddelen tot toeristische verblijven, textiel en televisietoestellen.

Het aantal producten met het milieukeurmerk die in België worden verkocht is gestegen van 77 in 2006 tot ongeveer 300 nu, verspreid over 11 categorieën.

Naast de maaltijdcheque, de geschenkencheque, de sport- en cultuurcheque en de filmcheque is er nu ook de ecocheque. Om de koopkracht van de werknemers te verhogen en ze te sensibiliseren op het vlak van milieu riepen de sociale partners van de profitsector in hun jongste interprofessioneel akkoord de ecocheque in het leven. Ze sloten er op 20 februari 2009 in de Nationale Arbeidsraad een formeel akkoord over, CAO nr. 98 (Collectieve Arbeidsovereenkomst).

Het zag er heel even niet goed uit voor het Europese Ecolabel, hét milieukeurmerk van de Europese Unie dat voorkomt op meer dan 1500 non-food producten. Enkel producten die aan strengere dan de wettelijke vereisten voldoen, kunnen zo'n label dragen. Dat is althans de bedoeling.

Onder druk van de industriële lobby wou de Europese Commissie de criteria van een aantal productgroepen ernstig afzwakken. De Commissie wou opnieuw schadelijke gebromeerde brandvertragers en biociden toestaan in textiel en matrassen. PVC zou weer mogelijk worden in meubelen. En het hout van die meubelen zou afkomstig kunnen zijn van ggo's.